عيد زماني است که خداوند متعال براي جايزه دادن و بهره‌مند کردن بندگان از نعمت‌ها، آن را در ميان روزها انتخاب مي‌کند، تا براي گرفتن خلعت‌ها و عطايا جمع شوند و به همگان اعلام کرده است که به درگاه او روي آورده و با اعتراف به بندگي و آمرزش خواستن از گناهان و عرضه نيازها و آرزوهايشان براي او تواضع نمايند.

خداوند نيز در تمام اين موارد به آنان وعده اجابت و اعطايي بالاتر از آرزوهايشان بلکه بالاتر از آنچه در دل بشري خطور کرده داده است، دوست دارد در چنين روزي به او خوش گمان بوده و جانب اميدواري به قبول خداوند و آمرزش و عطاي او را بر جانب ترس از عذابش ترجيح بدهند.

نااميد ورشکسته در اين روز از معني عيد غافل و سرگرم آرايش خود براي مردم وکف زدن و شانه کردن مو واز امر مهم درخواست عطوفت و رحمت پرورگار غافل است و به جاي انس در مجلس پاکان و خواص پروردگار جهانيان، پيامبران، رسولان و شهدا و صديقين، با کساني ديگر خو گرفته و درجات بهترين جاهاي بهشت را رها و به طبقات جهنم متصل شده است و بالاتر، پناه، خداي متعال و جبار آسمان‌ها و زمين را به چسبيدن به زمين و عالم طبيعت فروخته است چه ورشکستگي آشکار و بزرگي.

در کتاب فقيه آمده است که امام حسن عليه‌السلام روز عيد عده‌اي را ديد که مي‌خنديدند و بازي مي‌کردند رو به همراهان خود کرد و فرمود: خداي عزوجل ماه رمضان را آفريد تا ميدان مسابقه‌اي براي خلقش باشد که در آن با طاعت و رضايت او با يکديگر مسابقه بدهند عده‌اي سبقت گرفتند و سعادتمند شدند و عده‌اي عقب افتاده و نااميد شدند.

خلاصه خداوند ماه رمضان را ميدان مسابقه عبادت خود قرار داده و بندگانش را در روز عيد فرا خوانده تا براي گرفتن جوايز و هدايا جمع شوند.