عید زمانی است که خداوند متعال برای جایزه دادن و بهره‌مند کردن بندگان از نعمت‌ها، آن را در میان روزها انتخاب می‌کند، تا برای گرفتن خلعت‌ها و عطایا جمع شوند و به همگان اعلام کرده است که به درگاه او روی آورده و با اعتراف به بندگی و آمرزش خواستن از گناهان و عرضه نیازها و آرزوهایشان برای او تواضع نمایند.

خداوند نیز در تمام این موارد به آنان وعده اجابت و اعطایی بالاتر از آرزوهایشان بلکه بالاتر از آنچه در دل بشری خطور کرده داده است، دوست دارد در چنین روزی به او خوش گمان بوده و جانب امیدواری به قبول خداوند و آمرزش و عطای او را بر جانب ترس از عذابش ترجیح بدهند.

ناامید ورشکسته در این روز از معنی عید غافل و سرگرم آرایش خود برای مردم وکف زدن و شانه کردن مو واز امر مهم درخواست عطوفت و رحمت پرورگار غافل است و به جای انس در مجلس پاکان و خواص پروردگار جهانیان، پیامبران، رسولان و شهدا و صدیقین، با کسانی دیگر خو گرفته و درجات بهترین جاهای بهشت را رها و به طبقات جهنم متصل شده است و بالاتر، پناه، خدای متعال و جبار آسمان‌ها و زمین را به چسبیدن به زمین و عالم طبیعت فروخته است چه ورشکستگی آشکار و بزرگی.

در کتاب فقیه آمده است که امام حسن علیه‌السلام روز عید عده‌ای را دید که می‌خندیدند و بازی می‌کردند رو به همراهان خود کرد و فرمود: خدای عزوجل ماه رمضان را آفرید تا میدان مسابقه‌ای برای خلقش باشد که در آن با طاعت و رضایت او با یکدیگر مسابقه بدهند عده‌ای سبقت گرفتند و سعادتمند شدند و عده‌ای عقب افتاده و ناامید شدند.

خلاصه خداوند ماه رمضان را میدان مسابقه عبادت خود قرار داده و بندگانش را در روز عید فرا خوانده تا برای گرفتن جوایز و هدایا جمع شوند.